Daar zat ik dan, luisterend naar minister Jet Bussemaker
over hoe zij vertelde hoe vrouwen aan de top kunnen komen. Ik noteerde een en
ander en vond het leuk om naar haar te luisteren. Zij somde veel clichés op en
ineens hoorde ik haar zeggen: ‘Vrouwen moeten veel meer bluffen!’
Ik kom het zo vaak tegen en vrouwen spreken het uit op een toon alsof het een soort waarheid is: de comfortzone. Voor mij een ongelooflijk jeukwoord. Ik ben een beelddenker en dan zie ik automatisch een rondje om iemand heen. En dan terwijl het gesprek doorgaat ben ik nog bezig met een cirkel om iemand heen te trekken. Hoe groot vraag ik mij af en mogen daar ook bloemetjes groeien, zijn er andere mensen in dat rondje? De comfortzone… daar groeit toch immers niets?
Geld is een heikel onderwerp voor veel Nederlandse vrouwen. Deze vrouwen vragen niet genoeg voor hun talent, kennis en inzet met als gevolg dat ze niet genoeg verdienen. Kortom, ze hebben een bizarre relatie met geld. Vaak hebben ze ook maar één of twee verdienmodellen.
Een jonge vrouw aan de telefoon. Zij is een van vier directeuren van een mooi bedrijf in Rotterdam, haar vragen zijn persoonlijk en helder. ‘Lucinda, ik heb leiderschapskwaliteiten, mijn mannelijke collega’s geven mij alle ruimte daarvoor maar mijn vrouwelijke collega niet. Hoe pak ik dit aan? Mijn klanten zien wel mijn superioriteit maar aangezien ik klein gehouden word binnen mijn team, kom ik niet tot bloei. Hoe, wat, waar begin ik?’
ELLE-Dame Léontine was in december vijf dagen achter elkaar te
vinden op de Masters of LXRY. Nu weet ik dat je daar van alles kan beleven.
Life in the fast lane, andere gesprekken en spannende ontmoetingen. Iedereen in
een andere vibe en vooral niet zoals het thuis eraan toegaat. In die maand
sprak ik ook voor ING Bank, de provincie Limburg en voor het MT van de Rabobank.
Fast lane at its best.
Ik weet nog dat ik een mail stuurde naar Léontine met de vraag: ben je al geland? En twee seconden later mailde ik erachter… doe dat vooral niet. Vrouw, land nooit!
Ik ben toegetreden tot Topvrouwen.nl. Tuurlijk is het
prestigieus en behoor ik nu tot die selecte groep vrouwen waarvan er 2.000 in
Nederland rondlopen en die ‘Boardroom Ready’ zijn. Adviseuses van de hoogste
orde.
My name
is Lucinda Douglas and I am a product. Yes that’s right, I am a product. Let me
tell you it took me a while to get here but I can assure you, being a product
is amazing. It gives me freedom to live and enjoy and it gets me into all
possible magazines and newspapers.
Ik was mij er niet van bewust dat ik het deed tot zij mij onderbrak en riep: ‘Geweldig Lucinda, jij praat alleen maar in duizenden euro’s.’ Voor mij was dat normaal. Al lang geleden had ik besloten om niet in honderden te denken en af te rekenen maar in duizenden. Waarom zou je jezelf klein houden? Nu ja, het is maar wat jij jezelf waard vindt. Ik vertelde haar dat ik het geluk had dat ik uit de corporate wereld kwam. Spreken over honderden was daar taboe want dat maakte geen of nauwelijks indruk.
Last year I received an e-mail from one of the world’s
leading companies. A huge multinational based in every country in the world and
having its head office in the US. In the Netherlands the company is based on
the Zuidas in Amsterdam and their office is truly amazing. The directors have
chauffeurs and everybody within this company is well paid. Their software in
used in every major company.
The question they posed me is if I could inspire and
motivate their women on International Women’s Day on the 8th of March. I called
my contact and we started a conversation. It was about two weeks before the 8th
of March. I asked about location and what the position was of the women within
the company, as usual I wanted context. I wanted to know what they had done up
to now and how they shaped International Women’s Day in the past.
A while ago someone asked me if I knew a really good sales advisor for a large company. I immediately said yes and introduced the most charming and honest man I know. I knew that they would hit it off because when I look at him and hear him speak it takes my breath away. And yes, he is